شادی و خوشبختی از کام رقیبان هم گذشت دشمن بدکاره از آئین و ایمان هم گذشت بی کسان با یکدگر هم عهد و هم پیمان شدند مرد میدان هرکسی شد، بی شک از جان هم گذشت سختی و زحمت کشید از جهل دشمن هرچه دوست شب سحر شد ،تیرگی ها طی شد و آن هم گذشت شعله های آتش وحشت به خاکستر نشست عشق بر سامانه شد ، رگبار و طوفان هم گذشت تا که از جان نگذری ، دیدار جانان مشکلست عاشق از این جان گذشت ، هرچند آسان هم گذشت در دل صحرا عزیزان مثل گل پرپر شدند با غم دلتنگی اش شام غریبان هم گذشت مهدی حبیبی

هزاربار از مقابلم رد بشی

روی دلم زخم مجدد بشی

باید بازم کنار من بمونی

هرچی که من بگم تو باید بشی

شک نکنی به عشق من دوباره

نکن تو کاری که مردد بشی

به جای اینکه باتو خوشبخت بشم

تو راه خوشبختی من سد بشی

هرچی نامهربونی کردی بسه

حق نداری با قلب من بد بشی

راهی که اومدی رو برنگردی

مثل یه خط صاف و ممتد بشی

تازه کنار همدیگه ما شدیم

یه وقت نری ضمیر مفرد بشی

مهدی حبیبی

لایک یعنی معنی لبخند را فهمیده ام لایک یعنی بهترین گل را برایت چیده ام لایک یعنی از دل تنگ خودت گاهی بگو لایک یعنی می پسندم ، هرچه می خواهی بگو لایک یعنی در میان بوستان ، یاس منی لایک یعنی مورد تایید احساس منی لایک یعنی بهترین جای جهان ، آغوش توست لایک یعنی سینه ی دیوانه ام مدهوش توست لایک یعنی مطلب شیرینتان بر دل نشست لایک یعنی قایقِ دلواپسی بر گل نشست لایک یعنی از تو حرکت ، صد سپاس از دیگران لایک یعنی شک ندارم عاشقم تا بیکران لایک یعنی با تمام بی قراری ها ، بمان لایک یعنی بی وجودت ، بی نشانم ، بی نشان مهدی حبیبی

وقتی چشات دچار اشتباهن

تموم آدما برات سیاهن

تا وقتی که رو چشمات عینک داری

انگار همش به این و اون شک داری

از مژه هات به چشم من پل نزن

با عینکت به آدما زل نزن

تو ذهنت آدما رو مثبت بکش

روی نگاه باطلت خط بکش

نگو چرا آئینه ها خشتیه

تو قلب آدما فقط زشتیه

به این قضاوتا تو عادت نکن

آدما رو تو بد قضاوت نکن

تا جای آدما نبودی نبین

آدما رو با چشم دودی نبین

مهدی حبیبی

باز باران عاشقانه می زند آرام آرام بر سکوتم تازیانه در میان شاخساران زیر باران شاعرانه ، باز هم قلب پرنده می تپد در آشیانه یادم آید زیر باران با تمام تار و پودم ناازنینم،سخت دلتنگ تو بودم می رسیدی، رنگ چشمانت چو آهو ، با همان لبهای مستت می زدی لبخند و من هم دست می دادم به دستت راه می رفتیم باهم با دو قلب پاک و عاشق گاه در بین علف ها شاهد دلدادگی ها چشم نرگس ، عطر گل ، ناز شقایق باز هم آهنگ باران می زند در این حوالی نیستی ، جای تو خالی مهدی حبیبی

آسمان منی ای ناب ترین آبی من
بده پایان به پریشانی و بی تابی من

بی تو در خلوت شبهای دلم ، بیدارم
شده اندیشه و فکرت ، تب بی خوابی من

با وجود تو فقط زندگیم رنگینست
قرمز و صورتی و نیلی و سرخابی من

مثل تصویر هنوزم جلوی چشم منست
خنده ی مست تو ، خوشحالی و شادابی من

بر من از روی محبت تو نگاهی انداز
مثل مهتاب بزن بر رخ مردابی من

نروی ساده تو از خاطر من تا افتاد
رنگ چشمان تو در این شب مهتابی من

مهدی حبیبی

می پیچه باز تو گوشم کمی صدای پایـــــــــــــــیز تنگه دلم برای ناز و ادای پایـــــــــــــــــیز درسته که تو قلبم تو آشیونه داری ولی بازم یه جایی مونده برای پاییــــــــــــــــز حتی برای پاییز اگه نباشه جایی توی دلم غمت هست همیشه جای پاییـــــــــــــــز من به حضور فصلا ندارم احتیاجی با همه بی نیازی ، شدم گدای پاییـــــــــــــــز دوباره کنج عزلت تو تنهایی می شینم از حالا گوشه گیرم تا انتهای پاییـــــــــــــــــــز با اینکه خیلی وقته ازش خبر ندارم هنوز چشامو دوختم به ردپای پاییـــــــــــز مهدی حبیـبی

در غروب سوزناک فصل دلگیرِ خزان

رفتنت از پیش من پایان ترین آغاز بود

روی شاخه ، اضطرابم را کلاغی پیر دید

خسته از آوار غم ، در حسرت پرواز بود

نیمه ی شب در هجوم سایه های ترسناک

پلک هایم بی خبر ، مدهوشِ خوابی ناز بود

از صدای گریه ای بی خواب شد چشمان من

دفتر اشعار باران ، بار دیگر باز بود


مهدی حبیبی

در تلگرام منتظر حضورتان هستم.

mehdi_habiby@

کانال شعرهای مهدی حبیبی در تلگرام

جمعه یعنی یک سبد دلواپسی

جمعه یعنی انتهای بی کسی

جمعه یعنی چای با طعم غروب

جمعه یعنی حسرت یک روز خوب

جمعه یعنی ناله های بی صدا

جمعه یعنی قصه ی شاه و گدا

جمعه یعنی لحظه های پر عذاب

جمعه یعنی هر نفس یک اضطراب

جمعه یعنی از تلاطم رد شدن

جمعه یعنی صیغه ی مفرد شدن

جمعه یعنی تکیه بر تندیس عشق

جمعه یعنی چشمهای خیس عشق

جمعه یعنی خیره ماندن در اتاق

با تمام خستگی ، یک چای داغ

مهدی حبیبی

درسته که چشام پر التهابه

ولی به روی صورتم نقابه

اگرچه غصه های من زیاده

نقاب من همیشه شاد شاده

هیچکسی اضطرابمو ندیده

اون طرفِ نقابمو ندیده

اشکامو پشت صورتک ندیده

گریه هامو بدون شک ندیده

تو اوج خنده ها ، غمارو دیدی؟

پشت نقابِ آدمارو دیدی؟

باید به این نقابا دل نبندم

خودم به جای صورتک بخندم

مهدی حبیبی

آنکه قلبش شده از سنگ ، همین بود انگار معنی واژه ی دلتنگ ، همین بود انگار قامتم سوخت ولی قد تو رعنا شده استعشق در گستره ی چشم تو معنا شده است یار شیرین منی ، شهد تویی ، قند توییمعنی شادی و خوشحالی و لبخند تویی مثل هر روز اسیر غم این بی کسی ام مثل هر روز تویی معنی دلواپسی ام روزها رفت ، تو همرنگ دقایق شده ای بازهم معنی زیبای شقایق شده ای من و من ما نشد ، افسوس ، چه من هایی بود این غریبانه ترین معنی تنهایی بود مهدی حبیبی

از بدی اغماض کن یک صبح دیگر آمده قصه را پرداز کن یک صبح دیگر آمده مثل شبنم زنده کن گلبرگ های خسته را مثل مریم ناز کن یک صبح دیگر آمده صفحه ذهن کبوتر خالی از لبخند توست بازهم پرواز کن یک صبح دیگر آمده صبح یعنی فرصتی دیگر برای عاشقی عشق را آغاز کن یک صبح دیگر آمده با نگاه مهربانت آسمان را شاد کنشور را آواز کن یک صبح دیگر آمده سیم گیتار دلت را کوک کن با خنده اینغمه ی دل ساز کن یک صبح دیگر آمده با زبان چشمهایت نکته ها با من بگونکته را ایجاز کن یک صبح دیگر آمده در میان آسمان با غمزه ای خورشید گفت چشم خود را بازکن یک صبح دیگر آمده مهدی حبیبی

نیمی از مهر گذشته ست ولی سخت دلگیرمو باران نزده دل دیوانه ی من بعد از تو سر به آغوش خیابان نزده آسمان گرچه نباریده هنوز حال و روز دل من بارانیست مثل یک ماهیِ وابسته به تُنگ دل من در قفسی زندانیست دیده بودم که به هر شاخه ی خشک دو سه برگی فقط آویخته بود به درختان اثر از برگ نبود بیشتر ، روی زمین ریخته بود من و تو بال و پرِ پروازیم همنفس باهم و هم آوازیم هرکجا ابری و بارانی شد خانه ی عشق همانجا سازیم مهدی حبیبی

باغ و بستان سبز و رنگینست ، لبخندی بزن نسترن خوشحال و خوشبینست ، لبخندی بزن یاسمن خندید و لادن با نگاهی ناز گفت: موقع لبخند نسرینست ، لبخندی بزن کار گل عشوه گری ، ناز و کرشمه ست ولی کار بلبل همه تحسینست ، لبخندی بزن نوش جانت شهد گلها در میان بوستان باده ی خوش طعم و نوشینست ، لبخندی بزن همچنان رسم وفا نیست در اندیشه ی گل مکتب و آئین گل اینست ، لبخندی بزن وقت خوب شادمانی ، شور و شوق و شادی و بوسه از دلدارِ دیرینست ، لبخندی بزن چشمها را باز کن ، این ظهر زیبا را نگر زندگی شیرین شیرینست ، لبخندی بزن مهدی حبیبی

ای تمام سینه ام ماوای تو
مهربانی می شود معنای تو

ساده از من دل بریدی لاجرم
مانده ام با عشق جانفرسای تو

نیستی ، از خاطرم کی می رود
طرح ناز قامت رعنای تو

باد هم نامهربانی می کند
گر نیارد عطر روح افزای تو

در بساط خالی من آه نیست
تا کنم با ناله ها سودای تو

رفتی آرام از میان برفها
یادگاری مانده جای پای تو

مهدی حبیبی

یه حوا یه آدم یه بارون نم نم یه سیب از درخت و یه تبعید سخت و هوسهای زشت و خروج از بهشت و یه قلب حریص و دو تا چشم خیس و یه عمری غمین و اسیر زمین و غم ناتمومو دو تا جغد شومو خزون و تگرگو الفبای مرگ و یه عالم خیال و یه رویای کال و گناهی عجیب و درختای سیب و خیالی پریش و تنفر ز خویش و منِ گوشه گیرو یه گیتار پیر و یه باد موافق کمی بغض و هق هق مهدی حبیبی

ای که غیر از تو کسی نیست در اندیشه ی من
دلبری ، کارتو ، بیدادگری پیشه ی من

به سراغ من درمانده تو آهسته بیا
ناگهان زیر دوپایت نرود شیشه ی من

مهدی حبیبی

این دل دیوانه ام درگیر ابروهای توستشال آبی هر زمان پیچیده بر موهای توست دلبرم با شال آبی رو به راهم می کنیرنگ دریا می شوم وقتی نگاهم می کنی روز اول با همین شالت شدی چون یار من شال آبی را به سر کن موقع دیدار من چهره ات با رنگ آبی خوب عادت می کندآسمان هم بر چنین شالی حسادت می کند مخفیانه گیسوانت را حسابی دیده امعکس هایت را فقط با شال آبی دیده ام هرکجا رفتی بپوش آن شال آبی را نخسترنگ آبی بیشتر شایسته ی چشمان توست مهدی حبیبی

نیمه شب بیگانه ای با حال خویش

نیمه شب یعنی هراس از گرگ و میش

نیمه شب یعنی سقوط اندر سقوط

نیمه شب یعنی درازای سکوت

فکر آدم ، فکر حوا ، فکر سیب

نیمه شب یعنی خیالاتی عجیب

ابرها در آسمانها در به در

نیمه شب یعنی نخفتن تا سحر

نیمه شب یعنی به دل غم کاشتن

بازهم در سینه آتش داشتن

ذهن ها جولانگه افکار شوم

لشکر غم تا سپیدی در هجوم

نیمه شب یعنی که حُسنی در ختام

زخمهایم باتو غرق التیام

مهدی حبیبی

طعم بوسه از لب شادی بخیر

دلخوشی های خدادادی بخیر

بازهم آغاز روزی دیگرست

خنده های صبح مردادی بخیر

مهدی حبیبی

در پهنه ی آسمان ، کبوتر شده ای
از هرچه در افلاک ، فراتر شده ای

من دانه ی کوچکی که افتاده به خاک
با قامت خورشید ، برابر شده ای

جام لبم از شهد لبت خالی گشت
بهر دگری باده ی ساغر شده ای

در رنگ دو چشمان تو این نکته بجاست
صد البته ای یار ، فسونگر شده ای

از زردی این فصل خزان ترسی نیست
سرسبزی و مانند صنوبر شده ای

هر دفعه که می رسد زمستان ، یعنی
رفتی تو بهار باغ دیگر شده ای

مهدی حبیبی

از گل نسترن و یاس و شقایق بنویساز دلی را که ربودند چو سارق ، بنویس نکته ای بهر نوشتن اگر از ثانیه نیست از غم رفتن ساعات و دقایق بنویس لحظه ای خیره به دریا ، لب ساحل بِنِشیناز صدف ، صخره و از غربت قایق بنویس بودنت پیش دلم گرچه فقط افسانه ست تو از آن قصه بساز و به حقایق بنویس شب ظلمانی من را تو فراموش بکنو از آن صبح نشاط آور صادق بنویس از زن بی صفت و مرد خطاکار بگوهرچه در وصف خلایق شده لایق بنویس از تو که زخم زدی سینه ی زنجور مرااز من ساده دلِ خسته ی عاشق بنویس مهدی حبیبی

برخیز که روشنی به چهر آمده است

خورشید فروزان سپهر آمده است

یک لحظه تماشا بکن این منظره را

پاییز به مهمانی مهر آمده است

مهدی حبیبی

بازهم افسانه ی پاییز شد
صحبت از این فصل شورانگیز شد

قصه ی دل کندن برگ از درخت
روزهای غمزده ، شبهای سخت

قصه ی دلدار و آن زلف کمند
قصه ی یلدای تاریک و بلند

رفتن و تنهایی و درد فراق
قصه ی آوای منحوس کلاغ

قصه ی جاماندن از ایام خوب
پنج عصر و قصه ی تلخ غروب

شاخه ی خشکیده ای روی زمین
هجرت و اندوه و فقدان ، در کمین

ناله از این زخم دردآور نکن
قصه ی پاییز را باور نکن

مهدی حبیبی

نگو که آرزوی خفته داشتم یه عالمه حرف نگفته داشتم خوب میدونم یه جرعه غصه داری مثل غروب جمعه غصه داری کنج اتاق من دلت جا موندهعطر نفسهای تو اینجا مونده شاید تو درد و داغمو ندیدی گوشه ی این اتاقمو ندیدی نذار که درمونده ی غصه ها شی مهمون ناخونده ی غصه ها شی تازه رسیده این خزون نامرددیرنشده هنوز ، دوباره برگرد به زندگیم باز سر و سامون بده بازم بیا به ماهیا نون بده تو این خزون دلم چه سرگردونه یکی باید بهارو برگردونه مهدی حبیبی

یه صبح نسبتا سرد

یه ظهر مغموم و زرد

عصر حزین و خسته

غروب سرشکسته

هوای سرد و غمگین

یه بغض خیس و سنگین

صدای رعد و تگرگ

روی زمین پر از برگ

خنده ی بید مجنون

دوباره باد و بارون

همه به حال تسبیح

صدای زنگ تفریح

دوباره عطر جالیز

بوی غریب پاییز

مهدی حبیبی

آنکه قلبش شده از سنگ ، همین بود انگار معنی واژه ی دلتنگ ، همین بود انگار قامتم سوخت ولی قد تو رعنا شده استعشق در گستره ی چشم تو معنا شده است یار شیرین منی ، شهد تویی ، قند توییمعنی شادی و خوشحالی و لبخند تویی مثل هر روز اسیر غم این بی کسی ام مثل هر روز تویی معنی دلواپسی ام روزها رفت ، تو همرنگ دقایق شده ای بازهم معنی زیبای شقایق شده ای من و من ما نشد ، افسوس ، چه من هایی بود این غریبانه ترین معنی تنهایی بود مهدی حبیبی

چشم من خیس شده ، بعد تو شبنم دارد
قلب بشکسته ی من باز تو را کم دارد

آمدی از قدمت گل به گلستان روئید
لحظه هایم همه از عشق تو ماتم دارد

صفحه ی ذهن من از خاطره خالیست ، فقط
نقش تصویر تو را خوب ، مجسم دارد

پیش من هستی و احوال دلم مطلوبست
پاره های تنم انگار که مرهم دارد

جز تو راز دل خود با که بگویم ، جانا
باتو اسرار دلم یاور و محرم دارد

از المپیک دلت حذف نمودند مرا
مثل بهداد ، دلِ خسته ی من غم دارد

مهدی حبیبی